I have just hung up the phone, after a lengthy chat with a friend. Sometimes it is obvious that a friend is a friend is a friend. A friend is maybe, probably, just somebody who can understand that you need to talk, talk about anything and everything but definitely not about the real problem, whatever the fuck it is. A friend is somebody with whom you can stop looking for a solution, for a problem, for a fucking sense in the life, and with whom you just can talk about anything, everything but not the problem. I know that I am lucky, because I have maybe two or three, maybe four but not five people with whom I can talk about anything but not the problem.

I know that it is more sensible for most people to follow societal norms of usual flow of life. For some however it is better to break the norm and follow wherever the mind and heart and luck flows. I know some are looking for assurance of society that everything would be OK if they obey the rules. For some on the other hand, society can only affirm its own raison d’être. I am frankly sick of people living in their own fear. I have fears, do not take me wrong. In contemporary environment, and despite what our pseudo intelligentsia dream, as a global situation, not limited or specific to Turkey and not limited or specific to politics of Turkey, we are all in shit. World have became a ball of manure, orbiting the Sun for a long while now. My problem with people’s fears is that they let the fear feed fear feed fear, ad infinitum.

In such cases, when I need to find a way to break the loop only a real friend can help. I fortunately have some. I will not elaborate the problem as elaboration is not necessary I assume. As there are people who know and laugh at me already, there are ones who think I am stupid, there are ones who think I am exaggerating, there are ones who think problem does not deserve to be a problem at all. Well, I am not an idiot (in fact I am one, but not pertinent to this particular case). I know that problem is a problem because I let it to be a problem. Let me explain the solution as simply as possible; Problem is not a problem anymore…

Ortaokul en nefret ettiğim okul oldu, anlatabileceğim korku hikayelerinin sonu gelmez sanırım. Gerçi başarılıydım, son planda bakıldığında. Ama o kadar nefret edip, ilgilenmediğim bir okulda başarılı olmam da, ortamın kalitesi hakkında bir fikir veriyor olmalı. O kadar değmez bir yerdi ki, neden hoşlanmadığımın detayına girmek bile okula hak ettiğinin ötesinde değer vermek olur. Bir örnek verip asıl derdime geçeceğim. Sınıfta hem çok uyuşamadığım insanlar hem de çok iyi anlaştığım insanlar vardı. Sınıf arkadaşlarımın yarısından nefret edip diğer yarısını çok sevdiğim bir ortam ne öncesinde ne sonrasında hiç olmadı. Sınıfların neden bu kadar uyumsuz insanlardan oluştuğunu sorguladığımızda, farklı kişilerin bir arada yaşamayı öğrenmesi gerektiğini dinliyorduk. Okulun açıldığı günlerde üzerimize çöken 12 Eylül rejimi “Karıştır barıştır” yapmaya ortaokullardan başlamıştı sanırım.

Neyse, okuldan o kadar nefret ederken kaçışım olmadığını bilecek kadar kafam çalışıyordu. Ama bu hafta sonlarını ders çalışmadan, ödev yapmadan geçirmeme engel olacak seviyede değildi. Dolayısıyla ortaokul boyunca Pazar geceleri saat 20:00’den sonra iki gündür salladığım ödevleri çantamı toplarken yetiştirmeye çalıştım. O zamandan beri de her Pazar gecesi kendimi mutsuz ve depresyonda hissetmeye devam ettim.

Hele bu dönemde, çocuk sahibi olmak cesaret gerektiriyor. Ne kadar iyi yetiştirmek için çırpınsanız da, otuz küsur yıldan sonra hala nefretle anacakları bir ortama girmeleri mümkün, herhangi bir sebeple. Kolay gelsin.

Anlamsız bir iş yapıyoruz aslında, ne güneş’in geçtiği pozisyon astronomik açıdan anlamlı, ne süre doğru, ne de referans… Ama gündüz ve gecenin, mevsimlerin farkına vardığımız zamandan beri insanların takvimleri olmuş, doğru, yanlış, anlamlı, anlamsız. Geriye dönüp, “ne yaptık bir bakalım” demek için de bir yıl fena bir süre değil, ileriye doğru hayaller kurmak için de.

2017 kötü bir yıldı, gerek toplumsal açıdan gerek bireysel açıdan harika gelişmeler gördüğümü iddia edemeyeceğim. Benim adıma, özellikle Kasım ve Aralık ayları olmasa, yaşanmasa daha iyi olacak bir dönemdi bile denebilir. Ama yapacak bir şey yok, hayat devam ediyor.

Yeni yıla sınırlı bir dileğim ne kendi adıma, ne de arkadaşlarım adına yok. Dileklerim bütün hayattan, kendini engellememek lazım, hele hayal kurarken… Birkaç kişiyi aradım ya da mesaj yazdım, sonra baktım sonu gelmeyecek, arkadaşlarımın çokluğundan değil, yazılacakların çokluğundan. Sanki epeydir kimseyle görüşmemişim gibi. Nasıl oldu bu onu da bilmiyorum. Neyse işte, bazı isimsiz dilekler:

• Umarım iyileşir, sporcu bünyesi var, nasılsa altından kalkar, dert etme.
• Umarım o tekneyi bu sene alırsın.
• Umarım bu sene en az iki kedi alırsın, bütün mobilyalarınız çizik içinde kalır.
• Geçen sene senden okuduklarıma hayranlığımı ifade etmeye utandım, umarım seneye beni daha da zorlayacak şeylerle çıkarsın ortaya.
• Umarım iyileşirsin, sana ihtiyacımız var, görmesek konuşmasak da.
• Umarım birgün yaşlanmadan da büyünebildiğini anlarsın.
• Umarım mutlu olmak için ne istediğini bulur ve kavuşursun.
• Umarım başındaki dertlerden kurtulunabilir olanı kolayca atarsın da gider artık.
• Aştığın problemlerin yükünü başkası bilmez, sen unutma bari.
• Umarım iyileşir de, her gün kavga da etseniz yanında olur.
• Umarım o da iyileşir ve uzun ömürlü olur, sen mutlu olursun, aradığını bulursun. Mutsuzken de olsa yanındayım ama mutlu olmanı tercih ederim.
• Girdiğin yeni yol doğru görünüyor, değişiklik iyidir zaten, bu da özellikle doğru yöne giden bir hareket bence. Hep mutlu ol.

Üfff kendinizi bulamadıysanız da dert etmeyin, her istediğimi yazamamış olabilirim, falcı bacıya da bağlamak istemedim… Yalnız yazdıkça 2017’nin çok kişiye kötü şeyler getirdiğini gördüm, bir miktar ekstradan içim kararmış olabilir. Yine de iyi seneler.

Geçen sene bugünlerde, ya 29 Aralık 2016 ya da 30’u. Bu eve taşınalı daha iki hafta olmamıştı yani. Hayatımın en kötü dönemlerinden biriydi, bilinen ve bilinmeyenlerle. Gece yattığım yerden bu şarkıyı duydum:

Ama ilk anda uyanamadığım ekstra bir güzelliği vardı. Sonra anladım, Sezen Aksu söylemiyordu, müzik canlıydı. Komşulardan birinden gitar ve vokal geliyordu, hepsi o kadar. Hayatta güzel bir şeyler olduğunu bu kadar doğru zamanda hatırlatan çok fazla tesadüf yaşamadım, bu aralarında en gereklisiydi sanırım.

Beni biraz da olsa tanıyanlarınızın tahmin edeceği üzere, adını bile bilmeden selamlaştığım iki üç kişi dışında komşularla pek bir ilişkim yok. Müziğin nereden geldiğini de bilmiyorum, tekrarlamadı. Belki de taşınıp gittiler. Fakat çok düşündüm bu konuyu. Bazı insanlar yoldaki bir böceği ezip geçtikleri gibi insanı ezerken, başka bazıları da yine farkında bile olmadan o ezilmişi yerden kaldırıp yola devam etmesini sağlıyorlar.